Yeti – prawdziwy albino z rodziny Teacherów. Nowa postać Psilocybe cubensis.

Yeti – czysty fenotyp z linii True Albino Teacher

W świecie Psilocybe cubensis pojawiają się genetyki, które nie tylko wyróżniają się wyglądem, ale też znaczeniem. Yeti to jedna z nich – jasna linia o precyzyjnym rodowodzie i wyjątkowo spójnym fenotypie. Powstała w środowisku mykologów-amatorów, ale zyskała uznanie także wśród badaczy – jako przykład, że „obywatelska” mykologia potrafi tworzyć wartościowe izolacje.

To nie jest anonimowy miks czy marketingowa nazwa. Yeti ma swoje konkretne korzenie i jasne miejsce w historii współczesnej mykologii.

Geneza i pochodzenie genetyki Yeti

Yeti to izolacja genetyczna z linii True Albino Teacher (TAT) – jednej z najczystszych form albino w obrębie Psilocybe cubensis. Jej twórcą jest mykolog-hobbysta znany w środowisku forum Shroomery jako Jik Fibs, który około 2018 r. wyodrębnił unikalny fenotyp o szczególnie jasnych owocnikach i stabilnych cechach wzrostu.

Rodowód Yeti można więc zapisać tak:

Golden Teacher → True Albino Teacher → Yeti

Tym samym Yeti jest „wnukiem” legendarnego Golden Teachera, ale z pełną utratą pigmentacji i większą jednorodnością morfologiczną. W przeciwieństwie do wielu tzw. „albino” sprzedawanych w sieci, Yeti jest prawdziwym albino, a nie formą leucystyczną – jego zarodniki są bezbarwne, co potwierdza status czystej mutacji pigmentacyjnej.

Morfologia i cechy fenotypowe

Z opisu hodowców i analizy wynika, że Yeti charakteryzuje się:

• kapeluszami o barwie mlecznej lub kremowo-złotawej, które czasem uzyskują subtelny połysk,
• gęstymi, białymi blaszkami pozbawionymi pigmentu,
• grubym, włóknistym trzonem, często o nieregularnej podstawie,
• zarodnikami przezroczystymi lub lekko mlecznymi,
• równomiernym pokrojem owocników – w jednej kolonii wszystkie grzyby mają zbliżony kształt i rozmiar.

Ta powtarzalność fenotypu odróżnia Yeti od mniej stabilnych leucystycznych odmian, takich jak AA+ czy Leucistic Burma. Kolonizacja przebiega średnim tempem, ale proces owocnikowania jest bardzo stabilny i dobrze reaguje na drobne błędy środowiskowe – co czyni Yeti wdzięcznym obiektem badań i kolekcji.

Warunki wzrostu i charakter uprawy (badawczej)

Choć dane mają charakter obserwacyjny (pochodzą z forów i laboratoriów hobbystycznych), większość źródeł wskazuje, że Yeti dobrze rozwija się w typowym zakresie dla P. cubensis:

• temperatura 22–24 °C,
• wilgotność powyżej 80 %,
• podłoże: żyto + mieszanki z kokosem i wermikulitem,
• cykl rozwojowy: do 4 tygodni od inokulacji do pojawienia się owocników.

Raporty społecznościowe wskazują, że Yeti wykazuje ponadprzeciętną odporność na kontaminacje – być może dzięki genetyce odziedziczonej po TAT. Z tego względu bywa polecany w projektach badawczych i kolekcjonerskich osobom, które dopiero rozpoczynają obserwacje genetyk albino.

Potencjał chemiczny i zawartość tryptamin

Brakuje recenzowanych badań naukowych poświęconych wyłącznie tej linii, jednak dane społecznościowe zebrane m.in. przez Psilocybin Cup 2021–2023 pozwalają określić przybliżony profil chemiczny:

• średnia zawartość psylocybiny – 0,88 %,
• średnia zawartość psylocyny – 0,13 %,
• łączna zawartość tryptamin – ok. 1,14 % suchej masy (maks. 1,56 %).

Oznacza to, że Yeti plasuje się powyżej średniej dla Psilocybe cubensis (0,6–0,9 %).
To wynik zbliżony do linii Albino Penis Envy, co sugeruje, że część mechanizmów biosyntezy psylocybiny może być w obu przypadkach wspólna. Nie ma jednak dowodów naukowych na to, że „albinizm” sam w sobie zwiększa zawartość tryptamin – to nadal hipoteza wymagająca potwierdzenia eksperymentalnego.

Znaczenie naukowe Yeti

Dla współczesnej mykologii Yeti ma wartość z trzech powodów:

1. Stabilny fenotyp – rzadko spotykany w liniach tworzonych przez społeczność.
2. Zachowany potencjał chemiczny mimo utraty pigmentu.
3. Dokumentacja genetyczna – izolacja i nazewnictwo są dobrze udokumentowane w otwartych źródłach (Shroomery, Reddit, Tripsitter).

Porównanie z innymi genetykami Psilocybe cubensis

W świecie genetyk albino to właśnie Yeti uchodzi dziś za najbardziej zrównoważony projekt. Nie jest tak ekstremalny jak Albino Penis Envy (APE), ale znacznie stabilniejszy niż White Rabbit. W praktyce Yeti stanowi pomost między dwoma podejściami: genetyką potężną, ale kapryśną (APE) i łagodną, ale przewidywalną (TAT).

Wspólnym mianownikiem tych linii jest łatwość krzyżowania i duża zmienność genetyczna, wynikająca z rozmnażania zarodnikowego. Yeti wyróżnia się jednak czymś innym – konsekwentnym fenotypem. W kulturach z czystej izolacji niemal każdy owocnik wygląda identycznie, co rzadko zdarza się wśród domowych izolacji P. cubensis.

Yeti w badaniach

Choć Yeti nie jest linią komercyjnie patentowaną ani przebadaną na poziomie genomowym, to stanowi dziś istotny punkt odniesienia w tzw. mykologii obywatelskiej.
Wielu badaczy wykorzystuje go jako model albino, ponieważ:

• jego zarodniki są łatwe do obserwacji mikroskopowej,
• struktura kapelusza i trzonu jest regularna,
• wysoka odporność ogranicza kontaminację kultur.

W laboratoriach (zarówno niezależnych, jak i akademickich) używa się tej genetyki do testów nad stabilnością biosyntezy psylocybiny w kulturach o zredukowanej pigmentacji. Raporty wskazują, że mimo utraty barwników Yeti zachowuje stabilny poziom tryptamin, co przeczy tezie, że pigmentacja jest kluczowa dla aktywności metabolicznej.

Hipotezy o biochemii i pigmentacji

Naukowcy sugerują, że brak pigmentu u form albino może modulować aktywność enzymów PsiD i PsiK, odpowiedzialnych za kluczowe etapy syntezy psylocybiny. Nie ma jednak potwierdzenia, że dotyczy to właśnie Yeti – na razie to kierunek badań, nie fakt. Z praktycznego punktu widzenia oznacza to tylko jedno: czyste linie albino, takie jak Yeti, są idealnym materiałem porównawczym do testów biochemicznych w obrębie gatunku P. cubensis.

Dlaczego Yeti ma znaczenie dla społeczności

Yeti jest symbolem nowego podejścia do mykologii – nie laboratoryjnej, a wspólnotowej. To genetyka, która powstała nie z komercyjnych interesów, ale z pasji i współpracy. W społecznościach Shroomery, Reddit i Discord dokumentacja Yeti jest jednym z najlepiej opisanych przypadków oddolnej selekcji fenotypu.

Pokazuje to, że nauka o grzybach rozwija się dziś nie tylko w instytutach, ale również w cyfrowych laboratoriach rozrzuconych po całym świecie – w kuchniach, piwnicach i domowych inkubatorach.
To zjawisko nazywa się dziś „citizen science” – a Yeti jest jego czystym symbolem.

FAQ – najczęściej zadawane pytania o Yeti

1. Czy Yeti to prawdziwy albino, a nie leucystyczna forma?
Tak. Zarodniki Yeti są bezbarwne, co potwierdza status pełnego albino.

2. Kto stworzył tę linię?
Izolację Yeti przypisuje się użytkownikowi Jik Fibs z forum Shroomery (ok. 2018 r.), który wyselekcjonował ją z True Albino Teacher.

3. Czy Yeti jest silniejszy od TAT?
Średnio o 30–40 % wyższa zawartość tryptamin. Maksymalne wyniki (1,5–1,6 %) raportowano w testach.

4. Jakie są warunki wzrostu?
22–24°C, wilgotność > 80 %, substrat: żyto + kokos. Pierwsze owocniki do 4 tygodni.

5. Czy Yeti nadaje się do badań laboratoryjnych?
Tak, jest chętnie wykorzystywany w projektach nad biosyntezą psylocybiny i mutacjami pigmentacyjnymi.

6. Czy Yeti występuje w naturze?
Nie. To linia wyselekcjonowana w laboratoriach hobbystycznych – nie została odnaleziona w środowisku naturalnym.

7. Co wyróżnia Yeti spośród innych albino?
Stabilność fenotypu, jednorodność i czystość genetyczna. To jedna z nielicznych linii, która nie „rozpada się” po kilku pokoleniach.

Podsumowanie

Yeti jest jednym z najciekawszych zjawisk w świecie Psilocybe cubensis. Nie jest rekordzistą mocy ani komercyjnym eksperymentem. To raczej punkt odniesienia – dla badaczy, kolekcjonerów i tych, którzy chcą zrozumieć, dokąd zmierza współczesna mykologia. W tym sensie Yeti to coś więcej niż „albino”.
To symbol, że nauka, pasja i społeczność mogą razem tworzyć czystą, przejrzystą wiedzę – bez mitów i bez marketingu.

Źródła i literatura

• Psilocybin Cup Reports. (2021–2023).
• Tripsitter.com (2023). Yeti Strain: A True Albino Teacher Derivative That Packs a Punch.
• Shroomery.org
• DoubleBlind Magazine (2022). Inside the Citizen Science of Mushroom Genetics.